Logo-Protestantse-Gemeente-kleur250-100

Preek Hemelvaart Ds. Karin van den Broeke

voor de dienst in de Opstandingskerk van de Ontmoeting op Noord-Beveland.
Beste [subscriber:firstname | default:lezer],

Hierbij ontvangt u de zondagsbrief voor komende zondag. We hopen dat u zich zo op de dienst kunt voorbereiden en thuis de dienst mee kunt vieren.
Wilt u liever niet meer de orde ontvangen dan kunt u zich hier afmelden.

Donderdag 21 mei 2020, Hemelvaartsdag. Overweging Protestantse gemeente De Ontmoeting.

Lezingen: Deuteronomium 34, 5-12

Handelingen 1, 1-14

Dat ‘hemelvaart’ om iets anders gaat dan om een doorgeschoten ballonvaart, dat is geen verhaal meer waar we mee aan hoeven te komen op de morgen van Hemelvaartsdag.

Natuurlijk, àltijd komt die vraag weer. ‘Hemelvaartstress”, hoorde ik het iemand zelfs noemen. Wat zágen die apostelen dan precies? Het moge duidelijk zijn dat Lucas ons geen krantenbericht, maar een sterk getuigenis nagelaten heeft. In zijn evangelie, waar ná het verschrikkelijke verhaal van de kruisiging de verhalen over de Levende Heer volgen. Drie dagen na de dood vólgt de opstanding. Met dat prachtige verhaal bij Lucas over de Emmaüsgangers. Van die leerlingen die zó in de ban zijn van het verdriet, dat ze bíjna niet zien hoe Jezus in hun midden is. En dan eindigt het evangelie met een paar mooie regels. De Levende neemt hen mee naar Betanië. Naar de stad van de armen. Naar de plek waar Jezus hen eerder heeft laten zien waartoe hij zich, door God, geroepen wist en waartoe zíj geroepen zijn. Hij bepaalt hen weer bij de weg die zij gezamenlijk gingen.

Zoals dat ook in het klein af en toe nodig is. Dat je weer bepaald wordt, bij waar het je ooit om begonnen is. Ik denk maar aan die twee mensen, die langzamerhand helemaal vást zitten in gehakketak over wat ze míssen in hun relatie. Totdat, op een avond, de één het brood snijdt voor de ander, en gewoonweg vertélt wat er in hem omgaat. Dan vónkt er opeens weer iets op van die oude liefde, van hoe het ooit begon, en blijkt er ruimte voor een nieuw begin.

Wat zágen die apostelen precies? Lucas vertelt hoe zij zagen dat de weg van Jezus níet geëindigd is aan het kruis, maar dóórgaat. Met telkens weer een nieuw begin. En zo opent Lucas dan ook dat nieuwe boek Handelingen, met alle verhalen over de eerste gemeenschap van christenen, met vallen en opstaan gebouwd.

Veertig dagen, vertelt Lucas, zien de apostelen Jezus af en toe verschijnen. Veertig dagen. De tijd die nodig is om tot een echte verandering te kunnen komen. Veertig dagen. Van verdriet, verbijstering, ongeloof. Maar telkens óók weer die ervaring: het is níet voorbij. Jezus is eigenlijk nog op diezelfde wijze bij ons. ‘God redt’. De naam van Jezus stáát als een húis in ons midden. Gods beroep op ons èn Gods belofte aan ons gaan dóór, ook al is de vorm totaal anders dan eerder gedacht en gehoopt.

Veertig dagen.

We zíen de apostelen piekeren.

We zíen hoe ze zich afvragen: wórdt het nog wat, met dat koningschap over Israël. Bréékt er nou óóit een nieuwe tijd aan, waarin Gód het voor het zeggen heeft? En we hóren de belofte van de Geest klinken…..

En dan, vertelt Lucas, stáren ze naar de hemel, maar hóren ze naast zich: ‘Wat staan jullie naar de hemel te staren? Zoals Jezus in de hemel is opgenomen, zo zal hij bij jullie terugkomen.’

Voor Jezus liggen hemel en aarde dícht bij elkaar. Op áárde liggen onze verantwoordelijkheden. Op áárde leven wij het leven. De vráág aan ons is òf wij op aarde de belofte èn de roeping van het hemelse verstaan, toelaten en vormgeven.

Ik vond het voor vandaag wel mooi om, naast het verhaal van de hemelvaart uit Handelingen, het verhaal over de dood van Mozes te lezen.

Ik heb er nog wel een beetje over geaarzeld. Zo’n verhaal over de dood, is dát nou een verhaal om zo’n mooie zonnige dag als vandaag mee te openen? Hemelvaart, dan wil je toch bepaald worden bij de kracht van de vroege morgen, bij de belofte van de zonsopgang. Niet voor niets hoort bij Hemelvaart ook de traditie van dauwtrappen. Hier op het eiland ook van die wandeling door de nacht naar de nieuwe morgen. Tíjd voor het hernieuwde inzicht dat de somberheid in ons een kwestie is van een vertroebelde blik en dat wij altijd weer geroepen zijn om terug te keren naar de bron van waaruit wij ons leven vorm kunnen, willen en mogen geven.

Toch vond ik het mooi, ook juist in het kader van die ‘hemelvaartstress’, om vandaag het verhaal over de dood van Mozes te lezen naast het verhaal over de hemelvaart van Jezus.

In de Bijbel zijn er een aantal verhalen over doden die eigenlijk niet zomaar doden zijn. ‘En Henoch wandelde met God’, klinkt het al in Genesis. Zo’n mooi rustiek beeld van iemand die een grens gepasseerd is, maar in alle rust - veel móóier eigenlijk nog - vóórtgaat.

Elia. Die, terwijl zijn opvolger Elisa toekijkt, in een wagen van vuur meegevoerd wordt naar de hemel.

En dan Mozes. Mozes die sterft met een kus van God. Zo staat dat niet meer in onze vertaling, maar zo stond het - zeer terecht - in de oude Statenvertaling. Een prachtig beeld. Je zíet het voor je. Die moeder die ’s avonds haar kindje in bed legt. Even wiegen nog. Even een kus. Nu lekker slapen.

Die kus betekent: ‘ook al leg ik je nu neer, mijn liefde blijft bij je, die blijft, ook al is het beter dat ik je nu even loslaat.’

‘Tot op de dag van vandaag weet niemand waar zijn graf is’, vertelt de Bijbelverteller dan over Mozes. ‘Deze dood is geen dood’, wil dat zeggen. En prompt vertelt de Bijbelschrijver dan ook verder over Jozua, de ópvolger van Mozes, die vervuld is van de geest van wijsheid sinds Mozes hem de handen heeft opgelegd. Jozua, die de tocht naar het beloofde land zal voortzetten met het volk.

Mozes en Elia. In het leven van Jezus zíen de leerlingen hen op een gegeven moment náást Jezus staan, bij de verheerlijking op de berg. Jezus staat in die traditie van hén die iets van eeuwigheid getoond hebben, die de wet en de profeten hebben aangereikt en met vallen en opstaan hebben voorgeleefd, van hen die ríchting hebben gegeven in het leven van mensen.

Met Hemelvaart vieren we van Jezus dat dat in hem op een unieke manier is samengebald. Zó radicaal verbonden met God, dat zij één van Geest en één in macht zullen blijken, in eeuwigheid.

‘Maar wat vieren wij nou precíes als we dát vieren?’, kun je je afvragen.

Ik denk dat dat in twee dingen zit.

Enerzijds: die troost van de blijvende verbondenheid. Die troost, die je ook rond een sterfbed vaak hoort. Daar waar de relatie goed was, daar blíjft dat goede, ook al is er verdriet om het afscheid. Daar is het afscheid als die kus van God: de moeder legt haar kindje neer om het te laten slapen. Ze laat het los. Maar uit alles spreekt dat de verbondenheid blijft. Al die warme gevoelens, alle zorg, alle aandacht. Ze zijn niet weg als het kind in bed ligt en de moeder de kamer verlaat.

Maar méér nog is Hemelvaart óók de verbondenheid met de ópdracht van Jezus. Met die wég die hij ons heeft voorgeleefd, van omzien naar elkaar, van de ontrechte recht geven, van de zwakke overeind helpen.

In deze dagen van Corona:

de troost dat áls het je opeens tóch treft, het àltijd zo is dat de kwaliteit van het leven dat je geleefd hebt belangrijker is dan de kwantiteit. Het gaat niet om het áántal dagen, het gaat om hoe je je dagen geleefd hebt.

Maar daarnaast: dat we ons ín deze dagen afvragen wát God van ons vraagt in onze hele omgang met de situatie. Hóe geven we solidariteit vorm? Hóe vinden we een goede weg met onze wens tot versoepeling, onze verantwoordelijkheid voor de economie, maar vooral toch onze zorg òòk voor elkaars gezondheid? En hoe houden we daarbij oog voor het juiste midden tussen geestelijke en lichamelijke gezondheid?

In de afgelopen tijd zijn er nog al wat kaartjes in mijn bus gevallen, om weer door te geven. Zoals er in veel meer brievenbussen kaartjes vallen in deze dagen. En appjes gestuurd worden. En telefoontjes gepleegd. Bewuster nagedacht wordt over het hóe van de boodschappen. Bewuster nagedacht wordt over de vormgeving van werk, de verhouding tussen privé en werk.

Ik hóór het mensen zeggen: hopelijk houden we de lessen uit deze tijd straks vast. En begrijpelijkerwijs zie ik óók dat mensen deze tijd liefst zo snel mogelijk voorbij willen zijn en vergeten.

Hemelvaart. Dat is: met de blik vanuit de hemel naar de aarde kijken. Erop vertrouwen dat die hemel bij ons betrokken is. Èn onszelf rekenschap geven van het feit dat ons leven op aarde geleefd wordt, maar dat dat in verbondenheid met die hemel gedaan mag worden.

Laten we gaan genieten van een mooie zonnige dag.

En laten we het doen met die beelden van Mozes en Jezus voor ogen.

Alsof we gisteravond nog die kús van God gekregen hebben. En vandaag weer opgewekt het leven in kunnen.

Amen

kerken-Ontmoeting
P.G. de Ontmoeting
Voorstraat 20
4491 EW Wissenkerke
Afmelden | Inschrijving aanpassen
facebook twitter google-plus